Küçük bir aradan sonra Challange 2*3*4

Merhabalar. Sınav dönemi dolayısıyla onbeş gün bir şey yazamadım. Sınavların büyük bir kısmı iyi geçti. Bu arada aşık oldum ve muhtemelen bir ilişki daha başlamadan bitti.Çünkü acele ettim ve onun hakkında her şeyi öğrenmek istedim. Ruhum öyle, her şeyi yaşayıp bitirmek istiyorum hemen. Böyle olunca ben onun hakkında her şeyi öğrenmiş oldum.Bu çok yanlış çünkü ben onunla tanıştığımda onun hakkında her şeyi biliyor olacağım .Ve belirli fikirler oluşturmuş olacağım.O ise hiç bir şey bilmiyor olacak.Zaman geçince o benim hakkımda fikirler oluşturacak ben ise oluşturduğum fikirlerin yanlış olduğunu fark edeceğim. Yanlış olan şey buydu. Neyse,hayırlısı diyeyim ve hemen challange in diğer sorularına yöneleyim.

2)Göbek adınız nedir? Sizin için önemini anlatabilir misiniz?

Göbek adım yok fakat annem bana Sıla ismini koymak istemiş.Bir yere bağlı değilim fakat nerede değilsem orada iyi olacakmışım gibi gelir.Belki de bu yüzden,bilemiyorum.

3)Cüzdanınızda neler olduğunu bizimle paylaşın.

Benim bir cüzdanım da yok,üzgünüm. Kredi kartımı ve okul kimliğini telefonun kabının altına koyuyorum.Yanımda on liradan fazla taşımıyorum zaten.Parayı da cebime koyuyorum,doğal olarak.

 4)Kim veya ne olmadan yaşayamazsınız? Neden?

tamam,,bu soru üzerinde düşünüp tatmin edici bir cevap yazmak istiyorum şimdi.Küçük yaşlardan beri kendimi insanların bir gün gideceği fikrine alıştırmaya çalıştım.O dönemde fazla yapacağım bir şey yoktu,kitap okuyordum sadece.Televizyon izlemeyi sevmezdim,arkadaşlarım yoktu. Bir oyuncak ayım vardı,Çomar..En yakın arkadaşım oydu diyebiliriz.Sonra gözünün biri düştü ve babam kırmızı bir iple gözünü dikmeye çalıştı. Küçük bir çocukluk travması. Çomara dokunamadım sonra ben,sessizce veda edip uzaklaştım. Şimdi de hamtaro var.Bir buçuk metre boyunda,4 yaşında bir oyuncak maymun.Benim, muhabbet kuşlarımdan sonra ( üç taneler;Pengu,Sütlaç ve Ponçik) en yakın arkadaşım.Tabii şimdi,yaşayan insan dostlarım da var. Eskisi gibi ölü değil hepsi. Evet. Soru neydi? Özür dilerim aslında bügun kafam çok dağınık. Sorunun cevabı, herkes de olmadan bir şekilde yaşayabilirim.Bir şekilde diyorum çünkü,eksileceğim. Eski ben olmayacağım, bu kayıp beni değiştirecek. Ama elbette yaşayacağım. Ne yapılabilir ki?

Bu arada yeri gelmişken yakın zamanda kaybettiğim (yediğim) sınav döneminde bana eşlik edip anlattığım her dersi dinleyen vefakar dostum Daniel'in resmini koyayım. Canım Daniel,hayatımdaki çoğu dosttan daha dost olduğun teşekkürler. Her armut gördüğümde seni hatırlayacağım...

                                                                   İyi Salıöncesi'ler :)