Benim hala umudum yok

Her gün önünde indiğim durakta patlama oldu dün. Üşenmesem ygs den çıkan ve sınavları kötü geçen arkadaşlarımla bir şeyler içip destek olacaktım onlara.Her şey iyi olacak,mutlu günler kapıda falan diyecektim belki.Üşendim, Altınparkta otururuz dedim. Sonra eve geldim ve bi anda telefon çalmaya mesajlar gelmeye başladı. Türkiye'de ya da özellikle Ankara'da yaşıyorsanız bunu üç saniyede anlıyorsunuz. Bir yerde patlama olmuş ve sevdiklerin aklını kaçırmış bir halde iyi olup olmadığı soruyorlar. Bunu anında biliyorsun,taş kalplilikle telefonu açıp iyi değilim,ölmedim ama. demen gerekiyor sonra. Tek tek mesajlara cevap verip bir sekmede haber kanalı bir sekmede twitter,diğerinde facebook , ekşi , periscope açıp her şeyi öğrenmek herkesin iyi olduğunu teyit etmek istiyorsun. İnternet anında yavaşlatıldığı için ( ya da yoğunluktan yavaşladı diyeceğim ama fazla naif düşünmek gibi geliyor bazen) uzun süre önce indirdiğin , artık yakın dostun olan uzantıya gidiyor mouse imleci. Bunları biliyorsun,biliyorum. Ve sinirle üzüntüyle ömründen giden o yarım saat bir saat bir gece belki, hayatının en uzun geçen zamanlarından oluyor. Bilmiyorum belki de gençlik ateşiyle hemen 'yurt dışında yaşayacağım.Burada barınamam.Ne yapıp edip yurt dışına çıkmam lazım'diyorum.Ama gitsem bile geride bıraktığım insanlar için durmadan kaygılanacağım. Yakın zamana kadar umudum vardı. Yemin ederim vardı. Gerçekten inanıyordum her şeyin iyi olacağına. Şimdi ise sadece melankoli besliyorum bu ülkeye karşı.Üzgünüm.