Bir haftadır günde dört saat uyuyorum.Yorgunum,üstelik accayip mutsuzum.İnsan bir kere kendiyle yüzleşmeye başladığında,bunun ciddi bir şey olduğunu geç fark ediyor. En azından bende öyle oldu. Kendimle o kadar kavga ettim ve bir o kadar da barıştım ki,parçalara bölündüm.İnsanlara rezil olmak konusunda hiç bir sıkıntım kalmadı.Düşüncelerimi bilmeleri,yargılamaları, çöpe atmaları da ilgilendirmez oldu beni.Büyük bir boşvermişlik hissi kazandırıyor bu.Ama iyi bir şey mi?Bana sorarsanız değil. Kendinizi yargılamayın lütfen.Bir yere ulaşamıyorum gibi hissediyorum.İç huzura falan kavuşurum gibi gelmişti.Sadece dış huzura kavuşabildim.İnsanların davranışlarının ya da ne düşündüklerinin gerçekten bir önemi yok,birkaç on yıla ölecekler zaten diyorum. Benimkinin de bir önemi yok ki? Neyin önemi var? Bir şeyin önemi yok..
Belki biraz daha uğraşmam gerek. Bak hala umudum var sanki ya. Evet. Zaman geçecek.İyi olacak bir şeyler. .. Bunu günde yirmi kere falan söylüyorum. İngilizce ve almanca da söylüyorum. İyi olmuyor ama olur belki.
Yeni Türkü-Deliler
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder